Mario regueira
Dos distintos xeitos de arrotar en público
Dentro do grande e inmenso mundo que compón a literatura sempre me resultaron rechamantes dous espécimes distintos de pedantes. O primeiro deles é o que é incapaz de escribir tres liñas sobre algo sen citar até os arrotos do chachi pensador posmoderno de moda ou o último superpoeta kosovar. Este prototipo de pedante caracterízase porque a miúdo pensa que é o único ser con ollos, e por tanto o único capacitado para ler, e aínda para interpretar o lido. Ás veces é difícil facerlle entender que non é que non valores os arrotos, senón que por unha simple cuestión de amor propio, prefires ocuparte dos teus, que ao cabo son parte da túa propia dixestión e non da dos demais.
De todos xeitos, peor tipo son os segundos, os que remiten a súa enorme pedantería, non ás súas lecturas, senón á súa presunta carencia delas. Nos últimos anos distintos autores veñen de reivindicar a súa ignorancia sobre o sistema literario no que están inseridos, e algúns mesmo sobre a literatura en xeral. Mesmo algún escritor de sona ten erguido ese feito como unha suposta distinción xeracional. Os novos non len, descoñecen o seu pasado literario e iso convérteos en seres liberados del e capaces de levar adiante unha renovación normalizadora que lles foi negada aos devanceiros.
Os ollos no mundo rapaces, alén desta provincia.
Creo que parte destes pedantes sono do peor xeito posíbel, aínda que tamén do que menos consecuencias graves pode traer ao sistema literario.Falo de pose intelectual. Sinxelamente é a aplicación, referida á literatura,do que un mestre meu chamaba “o autobús de Gregorio”. Gregorio era un compañeiro seu de clase ao que nunca se vira estudando máis que nos dez minutos de traxecto entre a súa casa e o colexio, tempo que parecía bastarlle par sacar as mellores notas da clase. Porque para a completa fascinación non chega co triunfo, senón que é necesaria unha completa carencia de esforzo. Facerse un lugar nun sistema literario sen coñecelo adscríbelle inmediatamente á obra un certo valor universal. Como na canción de Sinatra, se triunfou aquí pode facelo en calquera lado. Claro que existe o perigo doutra lectura, a de que o sistema literario galego traga con todo o que lle boten.
E despois arrota.
Porén, existe unha outra parte deses pedantes dos que non podemos dubidar que efectivamente descoñecen toda literatura que os precedeu, e non só a máis vella, senón mesmo a de vinte anos a esta parte. É unha pedantería que esta chea dun perigo temerario, e que ninguén pense que falo de respeitar a nosa memoria étnica, ou os nosos benqueridos devanceiros literarios. É que tanto para idolatrar a alguén como para a máis honrosa actividade de botalo por terra é necesario coñecelo antes. Cando Manuel Antonio fai a súa renuncia aos grandes do Rexurdimento, entre eles a intocábel Rosalía, faino con coñecemento de causa, tras ler a súa obra e xulgar que xa estaba desfasada.
Pero non só por iso é perigosa a ignorancia. Descoñecer a determinados autores sería, de feito, o menos grave. A desmemoria ten o enorme risco engadido de que tamén leva a descoñecer a súas impugnacións. Podemos cuspir no retrato de Otero Pedrayo ou facer croquetas coa momia de Castelao e sentirnos os máis chachis do barrio, e todo sen saber que iso mesmo xa se fixo nos oitenta, e dun xeito bastante innovador, cousa que hoxe resultaría imposíbel. E claro, de aí veñen despois os revivals, as reinterpretacións e os pastiches. O peor é que, polo que parece, son inconscientes. E ao sistema literario, e dentro deste aos lectores, repítelles a comida, que outra vez son croquetas, e se cadra de aí veñan despois
os arrotos.
Anque a lenda di que en realidade non o asasinaron xa que os medos dominaban a maxia e realmente o que morrera fora un doble….sea como fora atentados destes sucedíanse cada dous por tres…poucos mais textos que os de Herodoto hai que nos describan algo desta sociedad, excepto coa chegada de Alejandro Magno que sí se nos fala dunha loita con Darío III na que este é derrotado e Media pasa a mans de Alejandro que á súa vez deixa a Parmenion encargado, pero nunhas revoltas contra os novos gobernantes linchárono, asique Alejandro tivo que executar a moitos dos insurrectos medos.
el fala quechua –sendo un dos poucos falantes na arxentina–, ela, podendo enconarse dunha pronuncia cursi, móllase toda coa entoación primitiva esa. non se aman, evidentemente (creo), e cada vez que el lle chama “puta” –sociedade moi machista, bla bla bla– “rupaq siki” ela pensa que lle di que a quere e desencáixase, cando por fin aprende a preguntar “quéresme?” no idioma do outro, xa coa ilusión dun “si” (putas comiñas) chega a decepción.
anque o certo e que por idade xa non colaba moito, supoño que o atractivo maiormente era o parecido con James Dean no seu estilo)Heather Lockheart (Amanda) mala malísima, víbora seductora pola que non pasan os anos grazas ó visturí… non se lle resistía ninguén e foi a que mais durou no reparto de Melrose Place. 
Leonardo Dicaprio que despois de deambular por numerosas series conseguíu o éxito como actor grazas a Titanic, máis por cara bonita quizáis que polas dotes interpretativas que gastaba de aquelas… Brad Pitt , consagrado con(Telma e louise e o Club de la lucha)outro rubiales con gran encanto que non precisa a verdade de bisturí ningún para conservarse ben.
que pode ser…anque non por norma, acaso os tíos non vos gustan as nenas de apariencia inocente pero á vez… traviesas?? 
Creo que é indiscutible que o icono sexual feminino é Pamela Anderson, correndo polas praias con aquel bañador vermello que a ninguna lle quedaba tan ben coma a ela… Cantos desexarían ser rescatados por ela! Era a personificación da Barbie pero con máis tetas, ata se dicía que a decadencia da serie se debeu á súa ausencia...
Tampouco podemos obviar que os 90 foron dos grupillos pop como os BAckstreet boys , Spice girls, n´sync, e semellantes que con maior ou menor relevancia tratábase mais ben de xente guapa que encaixara nos roles xuvenís ca de cantar propiamente.
Fabio Cannavaro tamén aparecía pola rede como personaxe futbolístico sexy predilecto...
As modelos dos 90 son as que empezaron a recoñecerse polo propio nome, ¿a que non recordades nomes de modelos relevantes antes desta década? Elle macpherson creo que demostrou que non todas as mulleres nacemos iguais, e que hai modelos que non son estacas. Claudia Schiffer, Naomi Campbell, Cindy Crawford...
