MULLERES DA HISTORIA: JANE AUSTEN

Si,imos falar desa grande escritora coñecida por todos por obras como: "Orgullo y prejuicio", "Sentido y sensibilidad" ou "La abadía de Northanger" entre outras. Tamén son coñecidas as peliculas sobre as suas novelas, e incluse sobre a súa vida: "La joven Jane Austen" ,"Conociendo a Jane Austen" ou "Jane Austen recuerda" a cal trata sobre os seus últimos días...
Filla dunha familia de burgueses naceu no 1775 en Inglaterra, tivo unha educación digna do seu estatus, comezando a escribir obras dende moi xove. intentarina emparellar con diversos rapaces do entorno, sen demasiado éxito, cando a familia se mudou de cidade coñeceu a un home co que tivo unha breve relación pois él faleceu. Finalmente nin ela nin sua irmá conseguiron casar,mesmo se dicía que fuxían das relación de larga duración. Cando seu pai, reverendo, faleceu no 1805, a situación familiar cambiou,mudouse varias veces e uns poucos anos mais tardes empezou  colleitar éxitos literarios, nesta etapa enfemou, falecendo en 1817, dunha enfermidade descoñecida por aquel entón  e que posteriormente se denominaría: "enfermidade de Addison".

Jane Austen aboga nas suas novelas por unha educación liberal para a muller, pois considera que a falta de sensatez conleva un gran risco para a vida social, para a elección dun futuro favorable y para a convivencia conyugal. Está en contra da figura da institutriz,tan frecuente nesa época, incidindo sobre a importancia duns pais exemplares que modifiquen a conducta dos fillos directamente.
As súas obras conteñen unha mensaxe instructiva para as mulleres, busca romper coas barreiras sociais...Esto todo claro está, faino de forma accidental mentres nos vai contando a historia, pois doutra forma sería impensable.

O CONDE BARRIE DE LA MAZA e o embalse de PORTODEMOUROS

Érase unha vez un home que naceu na Coruña no 1888 , era de boa familia,educación privilexiada e cun estatus conómico envidiado.

No 1936 faise co control do Banco Pastor, do que seu pai era socio, e financia parte da guerra civil española, polo que se fai moi amigo dun señor chamado Franco,o cal lle concede o títuo nobiliario de conde de Fenosa entre outras moitas distincións e regalos que se facían mutuamente.
Co tempo aumenta ainda mais o seu poder económico, facéndose co control de importantes sectores galegos, tanto empresariais  como turísticos. A empresa de Forzas eléctricas do Noroeste crease no 1943,sendo resultado de unha importante fusión con outra empresa de electricidade e de gas,propiedade de un empresario que foi fusilado por unha acusación falsa, anque non recibirá o nome de FENOSA ata 1982.

No 1966 cásase con unha muller 20 anos menor que él, Carmen Arias y Diaz de Rábago, coa que estaba emparentada, cando o conde morre en 1971 ela, como única herdeira, pasa a ser a primeira muller presidenta dun banco importante, mais da Fundación Conde Barrié, fundada pouco antes de falecer o conde así como de múltimples empresas.Por esas datas Carmen fai o seu testamento nomeando a esta fundación herdeira universal dos seus bens. Ata 1996, tivo un papel bastante activo nas empresas que presidía, colocou ós seu sobriños en postos importantes e colaborou coa Xunta de Galicia en diversos proxectos para impulsar proxectos empresariais galegos, no 96 dimite dos seus cargos, e no 2009 falece ós 89 anos de idade.

E diredes vós que a onde quero chegar con toda esta bibliografía...pois a verdade é que esperaba topar máis datos ou mais detalle da vida destes personaxes..
Todo esto veu á miña mente esta fin de semana cando visitei o noso embalse de Portodemouros,bastante afectado pola sequía que estamos a sufrir, está ó 26% da súa capacidade. Había mais de 15 anos que non o visitaba e xa non recordaba a súa magnitude. Coma na maioría dos embalses levou vivendas e moitas propiedades por diante,anque a sensación é que inundou aldeas enteiras...

O embalse foi construído en 1967 no río Ulla co fin de explotalo para obter enerxía. A súa construcción foi impulsada por Franco para satisfacer as os intereses do Conde de Fenosa. Ó parecer según contan os da zona, os afectados foron "invitados" pola guardia civil a abandonar as vivendas e as propiedades a cambio de catro duros.
Creo que a aldea mais sacrificada foi a de Brocos, solagando 3/4 da mesma, a igrexa, muiños,unha central anterior...ruínas que agora quedan á vista. Hai uns anos interrumpeuse o servicio de Ferry ó ir disinuíndo o nivel da auga, esperando os veciños que despois de 40 anos demandando unha ponte se realizara por fin...

E non vos podo contar máis!
A zona é moi bonita,se podedes visitádea!!

EROS

Anque o tempo non nos axude,nesta madrugada e nos próximos días, (ata o día 10), podemos ver o asteroide Eros vogando polo ceo nocturno. Nin colisionará con nós, nin producirá ningún apoteose ,pero sí pasa ben preto nosa. Actualmente coñécense uns 100 0asteroides que circulan próximos, éste que nos ocupa é especialmente luminoso pola súa composición...Cada 643 dias ven a facernos unha visita e non volverá a ser visible ata o 2056,polo que deberíamos aproveitala oportunidade!

É o primeiro asteroide con nome masculino, bautizándoo o seu descubridor que optou pola mitoloxía grega...anque nos últimos anos é frecuente o uso de outros nomes,coma dos Beattles, Frank Sinatra,Elvis e outras figuras da música...

DERROCHES URBANÍSTICOS: Capítulo 1:

Este é un artigo de evidencias, desas evidencias actuais, desafortunadas, con incidencias no noso medio, na nosa vida, e sobre todo na nosa economía… Podería ser máis longo do que é,polo que vos invito a aportar casos semellantes que coñezades.
¿FUTURO MESTALLA?

Un espectacular estadio de fútbol, cunhas obras que se iniciaron en agosto do 2007 ,cun presuposto inicial de 344 millons de euros mais os 124 da cidade deportiva anexa, e que permanecen estancadas dende hai máis de 2 anos por falta de recursos para continuar. Séguese vendendo por internet como a megaconstrucción orgullo dos valencianos,que ó parecer era moi necesario porque o vello estadio(de 1923) cae a cachos e seica non é viable arranxalo,e ó mesmo tempo con semellante infraestructura daralle ó equipo o mérito e prestixio que se merece ó comparar cos outros dous grandes equipos de futbol de Epaña...

O recinto ten capacidade para 75.100 espectadores,(o vello 52.200), e depende do despacho de arquitectos Reid Fenwick Asociados e  ARUP Sport. Prevíase a financiación coa venta ,tan polémica, do solar do actual Mestalla ,pois a recalificación dese solar foi bastante reticente e tiveron que intervir altas esferas xudiciais no caso. Pero claro,os números non suelen cadrar por moito que se planifiquen mais de 2000 vivendas no sitio,polo que as obras se paralizaron, tras finalizar o plazo de pago do crédito pedido polo Valencia, e despois da negociación, Bankia concedeu una prórroga e máis financiación, así como o perdón de parte da deuda,concretamente de 100millóns. Isto deulle a vida ó Valencia CF ,xa que non tiña apenas nin pa pipas,actualmente o presidente do clube recoñece una débeda duns cantos centos de millóns,anque todo fai pensar que aínda é maior. As obras deben finalizarse no plazo de 2 anos (xaneiro 2014),tanto o estadio coma a cidade deportiva que se prevía.

Bankia é una entidade relativamente recente, fundada no 2010 conxuntamente por Caja Madrid e Bancaja,posteriormente adherironse a Caja de Canarias,Caja Laietana,Caja de la Rioja,Caja Ávila e Caja Segovia,pero ó frente realmente está Caja Madrid,sendo por tanto o seu presidente é Rodrigo Rato.

Por suposto se realizarán axustes en comparación co proxecto inicial, que era un tanto excesivo, manterase a fachada pero non a sala de prensa prevista de 500m cadrados con 10 cabinas de traducción simultánea en 5 idiomas;veremos que pasa coas filas de asientos que seica ían ser as que mais separación de todos os estadios ten,a calidade das gradas que seica ian ser coma as do Emirates de Londres,a zona vip,a de servicios que seica será axeitada ós distintos niveles económicos dos afeccionados…
 

¿CIDADE DA CULTURA GALEGA?

Como non, nesta primeira entrega non din evitado abordar un claro exemplo de despilfarro tan cercano ás nosas casas… Esta,coma tantas outras infraestructuras producto de caprichos políticos ó parecer está concebida para divulgar o coñecemento e arte contemporánea. A biblioteca e o arquivo (únicos edificios terminados) foron inaugurados o 11-11-2011,xa ten algún que outro evento programado así como diversas exposicións de maior ou menor trascendencia, pero a afluencia segue sen ser a esperada a pesares da publicidade.

O proxecto iniciouse no 1999 como resultado dun concurso internacional,o gañador foi Peter Eisenman (EEUU), “El proyecto de Eisenman recrea una nueva cima en el monte Gaiás, se trata de una costra pétrea que recuerda a un yacimiento arqueológico dividido por cortes naturales que evocan el motivo de la vieira,simbolo tradicional de Compostela. La concha surge de una superficie que presenta simultáneamente condiciones lisas y estriadas".

 As obras comezaron no ano 2001 ocupando una superficie de 141.800 metros cadrados con previsión dos seguintes edificios: Museo de Historia de Galicia e a Casa do Mundo, a biblioteca e hemeroteca; o escenario Obradoiro e o edificio de Servizos centrais. As torres de Jonh Hedjuk competarian a obra, sumando un total de 6 edificios, ou algo así.

No 2005 co cambio de goberno intentou buscárselle un uso máis práctico as instalación, paralizando as obras.E o ano pasado inauguráronse eses edificios acabados sen saber ainda para que vai servir a mole de 400 millons de euros,(e iso que o presuposto inicial era de 108,2 millons),comparable iso si co Moma de EEUU.
Prevese que este ano abra o museo e o centro de música mentres que o resto dependerá da crise,e de se a Xunta consegue capital privado a parte dos 35 millons que posúe para acabar estes edificios. O parecer as obras non se puideron suspender porque mentres foi presidente Fraga,loitando polo seu “soño” ,encargouse de adxudicar tódolos contratos ata fin de obra nos seus últimos días. Facíame gracia o arquitecto nunha entrevista que recoñecía que non pensaba que a súa obra tivese tal envergadura…nin que fora un técnico ocasional!.

Tamén o capricho do recubrimento dunha pedra específica,cunhas tonlidades rosáceas, que se extraía dunha mina ilegal galega,ilegal porque non contaba coa autorización por ter un filón escaso para explotar, e que una vez que se acabou para continuar co recubrimento desta pedra tan estimada houbo que traer do Brasil cun custo máis que duplicado.

(...)

Ó parecer estas construccións son froito das decisións dos nosos gobernantes noutra época,nesa época de vacas gordas e de boom inmobiliario mal xestionado que nos levou en boa medida á situación actual… A min inda me custa crer que nalgún momento tiveramos tanta bonanza como para invertir nestas construccións, que en maior ou medida eras necesarias, pero non con semellante derroche de luxos e caprichos

A VERDADEIRA PROFECIA MAIA

Ca entrada neste novo ano, é moi frecuente oir falar dos maias e dos seus prognósticos…e como case todo o que sae nos medios, a información é inexacta,(por non dicir mentira).Xa debería sobrar sinalar que esta cultura que nos ocupa, tiña un gran coñecemento en astronomía e abstracción matemática, ata tal punto que ainda hoxe se seguen descifrando os seus cálculos. Personalmente creo que era envexable tanto a  intelixencia coma a sua apertura de mente .

Os maias afirmaban que o tempo, a cor, o son,electricidade,magnetismo…se moven por ondas. Cando estudaron o tempo determinaron que éste se move en ondas rítmicas e constantes a través de un movemento básico en espiral, definían un Kin (dia de 24 horas),Huinal (20 dias)…. O calendario que manexaban era máis complexo ou completo que o noso.

Un códice importante é o de Dresde, importante porque os misioneiros católicos se encargaron de queimar os restante códigos maias,aniquilando case todo como fixo un tal Fray Diego de Landa en Maní,Yucatán… Os que perduraron foron rescatados por haber sido regalos á colonia inglesa e a Roma. Este Códice explica a “conta larga” na que os maias describen as 4 xeracións/civilizacións precedentes,que sería algo así como as eras que estudamos no colexio, nas que debemos evolucionar ou aprender algo.Según eles atopámonos actualmente no 5º Sol ou a 5ª civilización, o inicio deste Sol correspondería no noso calendario co 13 de agosto de 3114 a.C.,data que corresponde co nacemento do Planeta Venus,tan importante para eles. E finalizará o 22 de decembro de 2012.  Logo pasaremos ó 6º Sol,que terá una duración de 2593.8 anos,pero en ningún momento se fala de que acabe o mundo,explote nin paparruchas semellantes,simplemente o fin dunha era. Todas teñen una duración semellante, e basábanse exclusivamente en cálculos matemáticos e observacións astronómicas para todo esto.

O astro rei Sol (Kinich Ahau) é o xerador dos grandes ciclos; a súa grande actividade no final de cada ciclo produce cambios climáticos,xeolóxicos,magnéticos… Cada 11anos e fracción aparecen manchas solares,(por tanto teñen tamen un ciclo)que son rexións con temperatura máis baixa e gran actividade magnética na que se acumulan gases que posteriormente explotan, impactando a veces co noso planeta raios X, Protóns e nudos magnéticos, que tamén inciden no noso clima. Tamén se xera erupcións,llamaradas,vento solar…que gracias á nosa atmósfera apenas nos danan os materiais que se arrastran. En canto ós eclipses,tamen os predecían e diferenciaban,sinalando que o Eclipse Anular que é aquel no que a Lúa se interpón entre a Terra e o Sol non tapa de todo a éste quedado un anel de luz ó redor, tiña una gran influencia e inauguraba novos ciclos de existencia. Predeciron o gran eclipse de fin da conta larga para o 11 de agosto de 1999 data dende a cal se incrementou a actividade solar e data na cal se produxo una importante alineación de constelacions.

Foron capaces de precisar a rotación completa da Terra ó redor do Sol 354.2420,exactitude que non dan obtido os da Nasa cos medios actuais!! A rotación da galaxia en torno ó Sol…Para o 6 de Xuño deste ano esperase una conxunción de Venus co Sol,data importante según o Códice de Dresde xa que se repite cada 104 anos. Tamén se prevé que neste ano o movemento do Sol cruzará cunha mancha escura na Via Láctea chamada Xibalba bé ou “Dark riff” que según os maias provocarán o desplazamento dos equinoccios.

A NASA demostra que no ano 2001 se produxo un cambio na polaridade magnética do Sol, cousa frecuente que se espera se reaxuste no 2012. Alternanse cada vez que se completa un ciclo e tamén está relacionado coa velocidade de rotación da Terra que ó parecer nos últimos anos foi disminuíndo pola debilitación do campo magnético.Seica chegará o momento no que se quede quieta,durará 3 dias,os 3 días de escuridade con tódolos efectos que pode chegar a ter esto nas augas,seres vivos…Despois dos cales empezará a xirar en sentido contrario (esto non é que xire ó revés 180º pois se se invirten os polos xa xira ó revés)A metade do planeta terá un día largo de 72horas e a outra metade ó revés.

Hai antigas escrituras como na Biblia, onde se fala de que Josué mandou para o Sol. Papiros exipcios que din “ que o Sol saiu por Occidente e se ocultou polo Oriente e que despois sen que se medise a noite saíu polo oriente e se ocultou por Occidente” Os Incas tamén se facían eco de que houbo un amencer de máis de 20 horas…

Alucinante….estou desexando que chegue o próximo solsticio de inverno e ver se se cumple…

UN POUCO DE LITERATURA: o poeta punk

Efectivamente,dinme conta que a actividade blogueira disminuíu este ano de forma casual e directamente proporcional ó aumento da tan nomeada crise...non sei se ten que ver,alguén o debería investigar, pero neste últimos días do ano intento facer o que non fixen antes,publicar algo que mereza ser lido...ou polo menos intentalo...

Este ano adicáronselle as letras galegas a Lois Pereiro, e anque eu me acabo de enterar non sen tempo espero que vós xa o souberades. Non vou copiar demasiada información deste autor pois o verdadeiramente interesante son as obras, simplemente citar que era de Monforte e que faleceu en 1996 como consecuencia do coñecido caso do Aceite de Colza do que algún día falaremos,anque padecía doutras doenzas.Ó parecer é un requisito necesario que os autores ós que se lle adican as Letras leven baixo terra alomenos 10 anos.
Tivo unha grande actividade lírica cun gran estilo persoal,revolucionario, que se debería difundir máis,coma no caso doutros/as autores/as que temos na nosa Galicia. Foi apodado o poeta Punk, pois a música influenciaba moito a súa obra, anque dependendo das fontes, tamén pode ser que o apodaran así por factores comerciais ;dise que é o clásico que temos na literatura galega,sen sabelo.

"Tristemente convivo coa túa ausencia

sobrevivo á distancia que nos nega

mentres bordeo a fronteira entre dous mundos

sen decidir cal deles pode darme

a calma que me esixo para amarte

sen sufrir pola túa indiferencia

a miña retirada preventiva"

 Reproducín o ultimo anaco da carta no leito de morte á súa amada anque se a podedes ler enteira facédeo, así como a definicion de Galicia:

(...)"Este será el poema prometido en el lecho de mi resurrección o pacto con el diablo, ¿quien lo sabe?Pero no sería el último aunque las manos se me volviesen ramas secas o el cerebro una ciénaga.No habrá final hasta que el mundo se disperse y con sus restos nuestros comunes restos del naufragio, de un espacio cósmico que ya será siempre nuestra común y ardiente pesadilla.

"Aniquilar el dolor aniquilando el deseo", dijo Buda.

Un buen consejo que llega un poco tarde porque soy ya un experto en ambas cosas y prefiero sufrir, callar y hundirme los dedos en la herida antes de olvidar el más mínimo instante de mi deseo por ti.

Ya ves, nunca seré budista. Demasiado tiempo entre dos vidas y no quiero perderte entre transmigraciones y, entre ellas, mi dolor y mi fracaso. Podría también ser yo el que representase tu papel, o tú el mío, o el mismo en una película distinta, o uno secundario en un viejo ‘thriller’ en blanco y negro.

Pero encontraría siempre la manera de no salir de tu alma, de entrar en ti a oscuras del modo más sutil o violento, y también de apartarme elegantemente, ya lo sabes ¿Cómo no vas a saberlo precisamente tú, que me diste el aliento y fuimos uno sin buscar nunca en los peores momentos la solución para evadirnos de un amor atroz y destructivo? Y también sabes hasta donde podía llegar mi desesperación al creerte perdida, y nunca necesitarás preguntarme en serio si te amo. Sólo podemos recrear diálogos, decirme: “Miénteme, dime que me amas”, porque a ti ya no podría mentirte ni lo haría ya si tuviese que hacerlo.

Te vi una vez y te sigo mirando cuando no me ves, y creo que si algo me hizo amarte fue tu capacidad para saber siempre dónde poner los ojos, y sigo enamorado de tu infinita gama de miradas.

“Do you love me?”, said the man. And she looked at him, but her eyes were fixed on the wall beyond her lover, looking the wide and open map of the world behind his head.

Esa eres tú, y así sigo adorándote.

A Coruña, 8-3-95
Nota: Propiedad de Piedad R. Cabo. Impublicable e irreproducible, a menos que el beneficio que ello le reporte le sirva para comer un sadndwich en Chinatown.

 O seu epitafio:

"Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria"

O TIO SAM

É unha das imaxes máis coñecidas e representativas dos EEUU...pero...¿trátase dunha versión barbuda dalgún presidente?...pois non...o da imaxe é un tal uncle Samuel Wilson, un carniceiro que suministraba alimento ó exército en 1812. Nunha ocasión o gobernador de New York visitou os almacéns deste comerciante e viu que os paquetes de carne levaban impresos unhas letras: EA-US e preguntou que significaban. Un dos empregados respondeulle que EA eran as iniciais do contratista e bromeou co significado de US dicíndolle que eran as siglas de tío Sam. Posteriormente os soldados acolleron esta denominación graciosa cando lles chegaban os ansiados paquetes de alimentos. Tal foi o éxito dese alias que oficialmente os EEUU recoñeceron a este carniceiro como o famoso tío Sam sendo en 1961 emblema oficial do país. O cartel co home sinalandonos non chegou ata anos despois, e foi empregado para reclutar personal para o exército dos Estados Unidos.
Tamén se realizaron versións desta imaxe con outros fins...

RITUAIS antigos

Moitas das costumes que temos na nosa cultura teñen unha longa tradición, e outras realizanse en todas as culturas pero de distinta forma. Ó parecer os exipcios gardaban o luto cando lles morría un gato,xa se sabe que era un animal adorado naquela rexión,pois a deusa gata Bastet defendeu ó deus sol Ra da serpe Apofis,símbolo do mal por excelencia, Bastet era protectora da familia e a patrona do fogar,deusa da felicidade, pracer,feminidade,danza… Se o gato enfermaba recibía tantos coidados coma un neno,e se morria toda a familia gardaba o luto incluso se depilaban as cexas, momificábanos e toda a familia acudía á ceremonia ó cementerio. No resto de casos tamén tiñan unha cor para o loito,o branco, e os homes era frecuante que deixasen barba longa e melena.

As plañideiras tamén aparecen nalgunhas representacións gráficas,figura especialmente dramática xa que a súa representación abarcaba tanto gritos e choros coma desvanecementos,rotura de vestiduras, desmaios… En Grecia e Roma non enterrar ó falecido conlevaba condenalo a vagar eternamente sen descanso. O fillo maior do defunto era o encargado de cerrarlle os ollos e chamalo por última vez polo seu nome, vestíase e expoñíase nun atrio rodeado de flores. Se o morto era noble camino do crematorio a parte das nomeadas plañideiras e músicos tamén acudían clientes con máscaras que representaban os antepasados.O cadáver transportábase nunha camilla co rostro descuberto. Finalmente recollíanse os restos e lavábanse con viño, depositándoos nunha urna dentro dunha tumba.
Algunha tradición babilónica recolle como primeira fase do rito funerario a manifestación de dor,podendo incluir sacrificios humanos ou de animais, como que os homes se cortaban un mechon de pelo e as viúvas afeitaban a cabeza (por ser a parte mais noble da persoa). Na segunda fase celebrábanse xogos fúnebres durante 9dias (tiro con arco,jabalina…)E como non as plañideiras eran imprescindibles,se non se choraba ó morto era porque non se lle quería…(isto creo que perdura aínda)

Os incas tamén enterraban os seus seres con obxetos preciosos,ferramentas de traballo,cervexa de millo… en edificios creados expresamente con ese fin. Embalsábanos parcialmente xa que o clima árido contribúe a que se seque sen descomponerse. Os que eran moi ricos colocábanlles unha mascara de ouro.(ver foto da momia inca real en exposición)

O ritual xitano consiste en colocar debaixo do ataúde aquelas cousas que máis lle gustaron en vida ó causante (cigarrillos,café…)Vélase durante 3 dias e os familiares teñen que cumprir unas normas: non usar xabón nin roupa nova, non afeitarse…os homes deben levar unha cinta negra. Os 7 dias, 6 meses e ó ano celébrase unha comida en honor ó falecido onde se come os pratos favoritos del. Os xitanos deben enterrarse tal e como faleceron, cas mesmas roupas e xoias e non permiten as autopsias.

VIDEO DO MES

Vale a pena...

MULLERES DA HISTORIA: CLEOPATRA

Nesta ocasión teño o pracer de citar a un personaxe coñecido por todos e de certo encanto tamén, ben sexa pola historia ou polas lendas que a acompañan,en efecto, falamos da ultima raíña de Exipto. Naceu aló polo 69 a.c e calcúlase que finou no 30 a.c. Era filla de Cleopatra V Trifena e Ptolomeo XII ,de quen herdou o trono no 51 a.c con aproximadamente 18 anos. Foi educada xunto cos seus irmans na cultura helénica, dominaba múltiples idiomas,literatura,matemáticas, ciencias políticas,medicina… e antes de chegar ó poder tivo que casarse cos seus 2 irmans como mandaba a ley dos Lágidas.

Ó principio do seu reinado os labregos sufriron moitas pandemias, intetnou ser constante, vixiar os gobertantes doutras rexións do país, creou novas leis,devaluou a moeda para as exportacións… moitos estaban en contra da súa política de negociar con Roma, entre estes a súa irmá e o seu esposo-medio irmán… Polo que tivo que exiliarse a Siria con motivo dun complot destes e anque intentou formar un exército e recobrar o trono non o logrou. Enterouse de que Pompeyo fora derrotado por Xulio César e decide aliarse con este. Ö parecer colouse no palacio do Cesar envolta nunha alfombra e tras as negociacións políticas pasaron a noite xuntos. O irmán de Cleopatra asasinara a sangue fría ó exiliado e vencido Ponpeyo cando foi vencido por César e este gardaballe un certo resentimento que desembocou nunha guerra que lle devolveu o poder a Cleopatra ,a cal foi obrigada a casar co seu irman menos de 12 anos. No 47a.c nace o 1º fillo de ambos apodado Cesarión . A influencia romana favoreceu certos ámbitos da política,e sobretodo os tributos en Exipto pero en Roma Cleopatra era observada con certa desconfianza. No 44a.c Xulio César é victima dun asesinato urdido por un grupo de senadores polo que Cleopatra regresa a Exipto con Cesarión, que ainda non fora recoñecido como fillo lexítimo, e temendo que o seu irman pequeño medio-esposo quixera mais poder, mátao envelenandoo.

Marco Antonio era a man dereita de César,e estivo investigando o asesinato buscando xustiza, logra forman en Roma o coñecido triunvirato (imperio gobernado por 3 persoas: o fillo de Pompeyo, Marco Antonio e Octavio)e busca a alianza da raíña xa que Exipto segue sendo moi rico, Ceopatra ó principio non se fiaba moito del pero acabou accedendo e acabáronse namorando , pasaron un tórrido inverno xuntos en Exipto ata que o xeneral é requerido en Roma e presionado para casar coa irmá de Octavio,chamada casualmente Octavia . Cleopatra deu a luz a dous xemelgos; os namorados non se volveron ver ata 4 anos despois, que foi cando se casaron. Exipto vivíu unha época de prosperidade ,tiveron outro fillo e vivían a todo luxo. Cousa que non era ben vista en Roma,ó igual que a bigamia que era ilegal, e tras varios rifi-rafes prodúxose unha guerra entre o exército de Marco Antonio e o de Octavio Augusto (batalla naval de Actio) anque a guerra fora declarada formalmente a Cleopatra por embaucar a Antonio, practicar bruxeria ,etc…Octacio proclámase vencedor .

Tras o fin da guerra Octavio Augusto entra en Alejandría tras cercala e interceptar os barcos que pretendían fuxir coas riquezas e os fillos da raíña, a intención era apresala e exhibila en Roma. Cleopatra encerrouse coas suas criadas no mausoleo mentres o seu amado intentaba sobornar a Octavio, inútilmente, xa que o engañaron cun informe falso de que Cleopatra estaba morta e suicidouse,cóntase que no seu último alentó foi levado ó mausoleo para que ela o vise morrer e ó mesmo tempo apresala. Intentou seducir sen éxito ó seu inimigo, pero éste era un home frío moi diferente dos anteriores e vendo o que lle esperaba tamén optou polo suidicio , pedíulle ás criadas unha cesta con frutas na que debían introducir unha vívora áspid ; escribíulle unha carta ó emperador ,nos últimos minutos, onde pedía ser enterrada xunto ó seu amado,petición que non lle foi concedida. Cesarión foi asesinado e o resto dos fillos foron criados pola muller de Octavio.

DIA MUNDIAL CONTRA O ALZHEIMER

Dado que hoxe é o dia mundial contra o alzheimer, data fixada pola OMS,penséi en incluír neste blog algunha información sobre esta enfermidade incurable hoxe en dia.

O seu descubridor foi Alois Alzheimer,un médico alemán a principios do século pasado, comezou escribindo os síntomas que presentaba unha Muller de 48 anos:

“”La enfermedad comienza insidiosa, con debilidad, dolores de cabeza, vértigos, e insomnio suave. Irritabilidad y pérdida severa de memoria. Los pacientes se quejan amargamente de sus síntomas. La enfermedad se asocia ocasionalmente a un ataque apoplégico repentino seguido por hemiplegia. La pérdida progresiva de memoria y de la mente aparece más adelante, con los cambios repentinos del humor(…)la enfermedad conduce al estupor y al comportamiento infantil. (Dr. Alois Alzheimer)””

 Anque suele darse mayormente en paciente de mais de 65 anos tamén se fala dun alzheimer prematuro, o promedio de vida dos pacientes xa que se trata dunha enfermidade dexenerativa que mina as funcions biológicas, é de 7 anos desde que se lle diagnostica a enfermidade que un 3% dos mesmos duplica ese tempo. Ë importante resaltar que estas persoas non falecen pola enfermidade senon polos danos colaterales da mesma,como úlceras por falta de movilidade. A causa desta enfermidade segue sendo descoñecida anque se asocia a placas seniles e ovillos neurofibrilares.

Tasas de incidencia de la EA después de los 65 años de edad27
Edad	Incidencia (nuevos casos) por cada mil personas-edad
65–69	3
70–74	6
75–79	9
80–84	23
85–89	40
90–	69

Hai varias teorias sobre as causas pero parece que ningunha ofrece suficientes garantías, incluso unha relaciona esta enfermidade coa exposición ó aluminio como factor de risco.Tamén hai que citar o alto número de probabilidades de padecela cando hai antecedentes familiares.

Actualmente estase a probar unha vacuna preventiva en Austria onde se espera un periodo de 7 anos para ver posibles efectos adversos nas 48 persoas que a probaron.

EXPLOSIONS SOLARES

Nestas datas estanse a producir importantes explosións solares, que nos afectan en gran medida e ás que non se lle da demasiada repercusión mediática. En primeiro lugar débese evitar a exposición ó sol nos próximos días, tamén nos podemos atopar máis cansos, con zumbido de oídos, alta ou baixa presión, dor de cabeza, sono, náuseas, febre… Afectando principalmente ó sistema nervisoso central e a actividade cerebral.


Pero non só nos afectan a nós, tamén ó noso planeta, ocasionando terremotos, tornados,tormentas, erupcións volcánicas… As erupcións teñen un efecto inmediato sobre o clima.

As 4 da tarde do dia 8 deste mes produxose un gran apagon en EEUU e Mexico. (12 de Setembro: sismo de 6.5 nas illas Vanuatu;9 de setembro : sismo de 6.9 en Vancouver…)

Anque onde mais o estamos notando é nos aparatos electrónicos, teléfonos, Gps, móviles…

O 8 de setembro unha nave espacial (STEREO) detectou unha importante explosión que saíu da cara oculta do sol que por sorte non nos apuntou a nós senon a Mercurio. A Nasa fixo unha predicción de que a máxima actividade destas explosións se producirán no 2012 cun importante incremento dos seus efectos e intesidade.

MULLERES DA HISTORIA: MATA HARI

Margaretha Geertruida Zelle ou tamén coñecida como Mata Hari foi unha espía hindú coñecida polas súas artes de seducción xa que dominaba danzas exóticas e as empregaba xunto con amplas dotes de manipulación. Filla dun sombrereiro holandés sempre tlle gustou ser o centro de atención, recibíu unha educación selecta dende a súa infancia ata que seu pai caeu en bancarrota e súa nai morreu, momento no que foi trasladada xunto con seu irman a un orfanato onde tivo que lidiar contra o acoso do director. En 1895 respondeu a un anuncio dun oficial holandés que buscaba esposa,ela tiña 19 anos e él 39, tiveron unha filla e trasladáronse á India, o matrimonio comezou a ir mal cando perderon ó seu segundo fillo por culpa dunha coidadora desequilibrada que o envelenou. Volveron a Amsterdam onde o marido caeu no alcoholismo, ela decidíu abandonar a familia e marchar a Paris, dende ese momento non se soubo mais de MArgaretha como tal.


Fracasou como modelo e véndose na miseria optou por frecuentar refuxios de militares facendose pasar por bailarína oriental e creando ela mesma o mito de Mata Hari, cambiando incluso ata o seu acento ó tempo que engrosaba un currículo imaxinario. Non lle foi posible recuperar a filla a pesar de que o intentou e numerosas ocasións.

Sendo amante de Kraemer, cónsul e espía alemán durante a guerra do 14 ,éste suxeriulle sacar información ós franceses convertíndose así na axente H21… Anque a súa ambición a levou a xogar a dúas bandas. Cando o tema do espionaxe se empeza a esaxerar ambos bandos deciden poñela a proba de distintos xeitos ata que de regreso de España é detida en París e condenada a morte. Dise que os propios alemáns ó desconfiar dela e non serles útil urdiron un plan atribuíndolle mensaxes cifradas para que o propio inimigo as interceptara e a eliminase. FOi fusilada por un pelotón francés, ó parecer ía vestida de negro cun sombreiro de ala ancha e unas botas altas e despediuse coquetamente dos seus executores antes de recibir os 12 tiros o 15 de outubro de 1917. O seu corpo non foi enterrado, senon doado á ciencia como se facía cos axustizados, anque a cabeza permaneceu embalsamada no museo de criminales de Francia ata 1958 de onde foi roubada.

Anque se trata de unha muller que intentou sobrevivir no medio dunha guerra cruel, a información sobre ela segue sendo máis que nada unha lenda. Dise que as probas que a levaron a xuizo permanecerán en segredo polo menos 100 anos.

“prefiero ser la amante de un oficial pobre que de un banquero rico”


“una ramera ¡si!, pero una traidora jamás!”

AS MINAS DA BREA

Preto das nosas casas contamos cunhas instalacions mineiras coñecidas como Fontao ou Minas da Brea. Os restos apenas son visibles pois a vexetacion está devorando todo, anque o poblado sí é visitable, de feito están a restauralo, as vivendas son de protección oficial, xa está restaurada a Igrexa cunha estructura moi innovadora, o que foi a escola, e están co cine que ó parecer será un local destinado a eventos culturais.

Pero vamos por partes, resulta que en 1886 Henry W.Burbury, inglés asentado en Noia solicita as concesións das minas de San Finx mais das de “Sidón “ e o “Tiro”( á dereita do río Deza,término municipal de Carbia) que formarían as de Fontao. Centrábanse na explotación de estaño principalmente, que se enviaba a Inglaterra dende o porto de Vilagarcía,e dende as minas ata alí os materiais ían en carros tirados por bois e antes de exportalos separábanse na fábrica de Carril. No 1889 exportouse 500kg de estaño e 190 de volframio, éste enviábase a Alemaña. Mais tarde “The San finx Tin Mines Ltd.” Tamén se fai coa mina “Angelita” na marxe esquerda do rio (termino municipal de Silleda) e modernízanse as labores de explotación , mediante galerías e pozos que seguen o filón. As galerías teñen 25m de separación de unas a outras, con metro e medio de ancho e 1,70 de alto e ventilación natural.Os ingleses construíron encima dun risco vivendas para os mineiros coñecidas como o Gurugú, inda se poden ver os restos mirando dende calquera carretera próxima hacia o río, están moi derruidos xa que entre o paso do tempo e os ladróns de ferro e outros materiais deixaron xa pouco que ver, tan só se intúen mais de unha ducia de “habitacions” que contaban con algún tipo de cociña ou alomenos  chemineas,posiblemente o edificio estivo pintado con certas cores patrióticas. Pero no 1918 agotouse o filón desa beira, o que levou a explotar as só o Tiro e Sidón.

Coa Gran Guerra 1914-1919 os extranxeiros teñen dificultades para a explotación, e unha vez que acaba a guerra os prezos dos minerais desplómanse , suspendendose a actividade un par de anos, nas que se fai con elas a “Societé des etains de Silleda” con sede en Francia. Quintuplicaron a producción en 1928 e contaban con máis de 200 operarios, manténdose a explotación ata o ano 1931 cesando como causa da Gran Depresión. Retomase no 1934 cunha gran demanda pola Guerra civil e a Guerra mundial a cal produxo un importante incremento nos prezos( 57,5 pesetas por libra) caendo os mesmos 10 anos despois, mantendose moi á baixa ata a Guerra de Corea. O poder dos franceses irase debilitando sobretodo cando no 1934 o alicantino Fernando Cort Botí enxeñeiro de minas se fai coa xerencia das mesmas e xunto co seu irmán conseguen a propiedade no 1940 ata os nosos; días fundando “ Wolfram Hispania” que en 1945 pasa a chamarse “Fomento Hispania SA”. Nos anos de maior explotación (40-44) seica había máis de tres mil traballadores, dos cales bastante eran presos asturianos do réxime franquista, que abarataba a man de obra. Producindo no a no 1942 77toneladas de estaño e 130 de volframio. Instaláronse nas minas as máis modernas máquinas, realizando todo o proceso nas propias instalación evitando transportes a outras instalacions.  Construíuse un poblado a todo luxo, xa que non había máis que barracóns por todos lados,entre 1955-58 polo arquitecto César Cort Gómez-Tortosa e Joaquín Basilio Bas, case 80 vivendas,  cine con aforo de 350  persoas, con camerinos e aseos por doquier,nas casas xa tiñan cociña de ferro mentres que no resto ainda había lareiras, mercado todos os días, tabernas por todos lados, case non había casa dos pobos cercanos que non tivera taberna. Casa de xogos, 28 burdeles con mulleres “de paso” que seica viñan de todas partes de España. A escola era xa asistían nenos e nenas. A parte contaba con edificios como: Hospitalillo, cuartel, carcere, talleres, vestuarios, central eléctrica, casa do director(casa grande),a do xerente,vigilante, do facultativo, do enxeñeiro,etc…hostal,laboratorio onde se realizaban experimentos, moitos dos traballadores non tiñan coñecemento da existencia deste edificio sequera. Dise que o poblado era autosuficiente a tódolos niveis.

O peche producese o nove de maio de 1963 manténdose as labores mineiras ata 1974 xa que os prezos eran tan baixos que non era rentable nin tan sequera o lavado de aluvións.
No ano 2000 a Xunta consegue q os Cort vendan o poblado por case un millón de euros,despois de moitos anos de negociacions, dise que as minas non as queren vender anque a Xunta pretendía compralas tamén e restauralas coma as de San Finx,pero dada a época na que vivimos creo que vai ser nada.O chan da zona está “minado” ata o monasterio de Carboeiro,e varios metros baixo o nivel do río, o cal impresiona ver o rio pequeño dende a cima onda o poblado e pensar cantas galerías haberá,gran parte delas están inundadas dende os anos 60 por falta de achique,hai que ter en conta que debe haber de todo dentro das mesmas,xa se utilizaban como “basureiro”de todo tipo de restos de aquelas,e nos anos posteriores máis, os meus vecinos tiraban as vacas mortas polos respiradeiros abertos e dicían que non se oían tocar fondo.

Anque cada vez que van quedando menos persoas das que traballaron alí, mitos non entran en demasiado detalles pois todo eran excesos, “ prendíamos os puros con billetes de mil pesetas e pensábamos que aquello nunca se ía acabar”. Había moitos ladróns, os propios traballadores eran sometidos a un control intensivo antiroubo. E xa que falamos de ladróns é impresionante ver que apenas queda nada de ningún edificio, as casas arredor do poblado e incluso edificios da mina están coas ventas tapiadas con ladrillos,os cacos roubaron todo.Do proxector do cine (ossa 60)levaron ata os tornillos que lle deron sacado.

VIDEO DO MES

EL DERECHO DE PERNADA

por Mario Vargas Llosa (el País 17-‘7-2011)
De muchacho, en los años cincuenta, muchas veces oí en Piura y en Lima a mis compañeros de barrio y de colegio jactarse de haberse desvirgado con las sirvientas de su casa. No lo decían de manera tan científica, sino utilizando una expresión que sintetizaba todo el racismo, el machismo y la brutalidad de una clase social que en aquella época se exhibían todavía sin el menor embarazo en el Perú: "Tirarse a la chola". Entonces, los niños bien no hacían el amor con sus enamoradas, que debían llegar vírgenes al matrimonio, y para sus ardores sexuales solían elegir entre la prostituta y la criada. Ni qué decir que muchos padres alentaban sobre todo la última opción, temerosos de que la primera acarreara a sus vástagos una purgación.

El derecho de pernada es antiquísimo y los señores feudales de la Edad Media europea lo legaron a los gamonales y patronos sudamericanos, cuyos estupros y violaciones a las campesinas han sido documentados hasta la saciedad por la novela indigenista. Pero se equivocan quienes piensan que estos atropellos sexuales de los fuertes y poderosos caballeros contra las mujeres pobres y desvalidas han quedado confinados en el mundo del subdesarrollo. La truculenta odisea que vive Dominique Strauss-Kahn parecería demostrar que incluso en la civilizada Francia hay señores que, desafiando los tiempos que vivimos, se empeñan en perpetuar aquella siniestra tradición.

Tradición que, dicho sea de paso, nunca se perdió del todo en el país de Proust y Molière. El gran Victor Hugo la practicó asiduamente en sus años otoñales, por ejemplo, y dejó testimonio de ello en un delicioso diario secreto que el erudito Henri Guillemin consiguió descifrar. ¿Es un atenuante, en su caso, que el autor de Los Miserables no violentaba a las sirvientas, sino estableciera con ellas un pacto contractual y mercantil? Si aquella se dejaba ver solo los pechos recibía un puñado de centavos. Si se desnudaba por completo y el poeta no podía tocarla, medio franco. Si estaba autorizado a acariciarla, un franco. Si el servicio era completo, franco y medio y a veces ¡hasta dos francos! El ilustre vate era muy cuidadoso con los gastos y llevaba una contabilidad maniática, gracias a lo cual hemos podido conocer esas debilidades de su vejez. Para disimularlas, las anotó en su diario en un español desfigurado (Verbigracia: "Visto mucho, cogido todo. Osculum").

Si la acusación a la que debe hacer frente ante el Tribunal Supremo del Estado de Nueva York la confirman los jueces, Dominique Strauss-Kahn -exministro de Economía de Francia, ex director-gerente del Fondo Monetario Internacional y, hasta el episodio del Hotel Sofitel, candidato favorito del Partido Socialista para representar a este en la próxima elección presidencial- practicaba aquel derecho de pernada a la vieja usanza: añadido de golpes y maltratos a su víctima. Los médicos que examinaron a la camarera guineana que denunció al político francés de haberla obligado a practicar sexo oral con él detectaron que tenía desgarrado un ligamento del hombro, hematomas en la vagina y las medias rotas. La policía, por su parte, ha comprobado la existencia, tanto en la pared como en la alfombra de la habitación, del semen que la camarera dice haber escupido, asqueada, luego de que el presunto victimario eyaculó. Estos son los hechos objetivos y la justicia deberá determinar si aquel sexo oral fue forzado, como dice la camarera, o consensuado, según asegura Strauss-Kahn.

Como se ha comprobado que la camarera mintió a la policía sobre su ingreso a los Estados Unidos -es una inmigrante ilegal- y que tuvo una conversación, en un dialecto guineano, con un hombre detenido por tráfico de drogas, ante el que se habría jactado de querer sacar dinero a su presunto violador aprovechando lo ocurrido, se dice que la acusación se tambalea y que el propio fiscal de Nueva York estaría pensando en encarpetar todo el asunto. Esto ha hecho que, en Francia, donde me encuentro ahora y donde, según una encuesta, un 50% de la opinión pública socialista todavía quisiera que Strauss-Kahn sea su candidato presidencial, aparezcan muchos artículos y declaraciones de amigos y camaradas del exministro, quienes, encabezados por Bernard-Henri Lévy, atacan con ferocidad a la justicia estadounidense por haber mostrado a la prensa a un Strauss-Kahn esposado y humillado, en vez de respetar su privacidad y su condición de mero acusado, no de culpable. Leyendo lo que escriben, parecería que el exministro es una especie de mártir y mereciera ser desagraviado.
(…)

¿POR QUE SE CHAMA VIA LACTEA?

Pois o porqué do nome da nosa galaxia explícase como xa poderedes imaxinar dunha lenda mitolóxica, para non variar a liña dos contos que vos gustan..... É a galaxia na que nos atopamos,  unha masa barrada con mais de 1012 masas solares!
Claro que tamén recibe o nome de "Camiño de Santiago" en España, pola súa fácil localizacion no ceo que permite orientar hacia o norte ós peregrinos. Anque xa outras culturas se percataran que semellaba un camiño, os vikingos crían que ese camiño levaba a VAlhala destino da alma dos mortos; os celtas aseguraban que conducía ó castelo de Raíña das fadas.

Pois resulta que estaba a deusa Hera amamantando ó seu fillo e apareceu Hermes, silencioso, que queria mamar tamén, producíndose un forcexeo que acabou cun "chorro" de leite derramado, con tanta punteria que se desperdigou polo ceo creando así a nosa benquerida galaxia.